وَشتَنِ واژه ها

خبر: «عضو کمیسیون قضایی مجلس گفت: دولت بررسی کرده که بودجه سال آینده به نسبت بودجه سال‌جاری40 هزار میلیارد تومان کاهش پیدا خواهد کرد که شامل همه بخش‌ها، استان‌ها و دستگاه‌ها می‌شود.»

جنبش پاکیزه خوی تالش: متأسفانه عده ای سود جو، فقط برای سودجویی خود شعار خصوصی سازی می دادند و هنوز در تلاشند نقبی "نو" زده زیرکانه سهم بَری کنند. جدیدن بعضی مردم شاید ساده در تهران می گویند: «خصولتی را بر می داریم و خصوصی سازی واقعی می کنیم!» می ترسم بعد از مدتی باز بگویند، زشتی مصنوعی بود و بیش نبود.
دولت نباید به یک اداره ی فقیر بدل شود؛ دولت باید خیلی از امور اقتصادی که در خصوصی سازی ها به ویرانی کشانده شده، به دست خود گیرد و سود آن به حساب بودجه مملکت ریخته شود. وگرنه اگر همینطور پیش رود، در آینده اداره ای بزرگ و فقیر به نام دولت خواهیم داشت. دولت نباید فقط چشم بدوزد به پول نفت و گاز، دولت می تواند تخصص دلسوز ترین و آگاه ترین فرزندان این مرز و بوم را در راه ترقی ایران زمین خردمندانه بکار گیرد، و این کارِ درست، دست بخش بزرگی از سودجویان فرصت طلبِ بی وطن را کوتاه خواهد کرد. در این صورت بجای با حسرت نگاه کردن به دست این و آن و پولدار خارجی و یا فقط چشم دوختن به نفت و گاز، در بسیاری موارد دولت دست به جیب خود خواهد داشت.
به این خصوصی سازی های مشکوک و ویرانگر باید فورن پایان داد. ایران آزمایشگاه نیست که یک روز بیایند و "برنامه" ای مشکوک را آنجا به آزمایش بگذارند و بعد از سال ها ویرانی بگویند سراسر غلط بود و شکست خورد، ولی اِشکالی ندارد از نو شروع می کنیم.*

* مردم شوروی برای سران کشور خود از جمله برژنف زیاد جُک درست می کردند، که یکی این بود: می گفتند در هوای گرم تابستان در ازبکستان داشت برای مردم سخنرانی می کرد و مردم منتظر بودند که سخنرانی تمام شود و بروند پی رقص و آواز و گشت و گذار و جشن، که ناگهان رشته ی سخن از دست اش در می رود و هرچه به کاغذ نگاه می کند متوجه نمی شود که تا کجایش را خوانده؛ پس می گوید: «اِشکال ندارد از اول می خوانم.»

پیش از این در منگفتی که در زیر می آید نوشتم: «من به این سخن باز بر می گردم.» و اینک اندکی دوباره به آن موضوع غم انگیز پرداختم. اِشکال بزرگی که در کار های نیک میهن دوستان ما دیده می شود این است که بخشی از شریف ترین فرزندان این مرز و بوم می آیند و زحماتی را دلسوزانه تحمل کرده به موضوعاتی بسیار پر اهمیت می پردازند و به نتایج خوبی نیز می رسند، ولی به دلایل فراوانی، از جمله نداشتن پشتوانه و نبود حمایت، کوتاه آمده می روند پی کار خود؛ و این یعنی همچنان دست غارتگران دیروز را برای فردا باز گذاشتن.