وَشتَنِ واژه ها

درود بر عزیزه لیثی برا!
ایلاهی که هیچ وخت مَه آسی!
------------------------------------
 لیثی برا جمعه ( 25مرداد92)به اتفاق خانواده ام به " گیریه های "تالشدولاو رفته بودم هوا بسیار عالی بود وجای شما خالی.
 وقتی که به سه راه پونل رسیدیم دیدیم با یک پرده بزرگ نوشته بودند، محل برگزاری جشنواره  بازیهای بومی محلی تالش اسب دوانی در "ییلاق زیندونه وصالحه" و بدون وقفه خودمان رابه محل اسبدوانی و جشنواره محلی تالشدولاو رساندیم .جمعیت زیاد بود،  زن و مرد و کوچک وبزرگ و مسافرانی که از اطراف آمده بودند.
و زنانی که با "تالشه خلا"زینت "دومن" سبز و خرم "زیندونه "بودند و صنایع دستی وآش دوغ و نانهای محلی و...عرضه می کردند . و هنرشان را برای عموم به نمایش گذاشته بودند ومردانی که خودشان را برای اسب دوانی آماده می کردند.و مسئولین شهرستان تالشدولاو هم حضور داشتندوهنرمندان ساز و آواز محلی که می نواختند و میخواندند و مجری که شعر تالشی در بین این برنامه ها اجرا می کرد. و"تالشه خله" ایی که چند عزیز سر دادن .خیلی افسوس خوردم که چرا لباس تالشی ام با من نبود که برایشان تالشه شعر بخوانم . پدرم به من گفت: برو به آنها بگو میخواهم شعر تالشی اجرا کنم.
گفتم شاید لباس تالشی ندارم به من اجازه ندهند. ولی با افتخار ازمیان جمعیت رفتم بالا وآقایی را دیدم که ظاهرا مدیر تدارکات این جشنواره بود. صدایش کردم و جلو آمدو با تعجب به من گفت بله!
گفتم سلام،اگر اجازه بدهید میخواهم چند دوبیتی تالشی بخوانم،خندید گفت شما ؟
گفتم فلانی هستم امروز اتفاقی به ییلاق زیدونه آمدم .گفت شعر تان را ببینم
ازاو قلم و کاغذ گرفتم و نوشتم و برایش خواندم .
بلاخره رفتم جلو و اعلام کردند که خانم فلانی اجرای شعر تالشی دارند. چند دو بیتی را اجرا کردم که با تشویق حاضرین مواجه شدم و جناب بخشدار محترم تالشدولاو برگ سبزی را به صورت نقدی به من هدیه کردند.
ولی با این همه هدف من زنده نگه داشتن فرهنگ غنی و پُر بار تالش زمین بود که با زبان شعر گفتم .
یکه بلنده الاشیره تالش ...
--------------------
لیثی برا ایمی بوام که شمه جا ها کو خیلی تِه یا.
شمه روکه خالی (سوزه نغم)

[پاسخ:]

گریه امانم نمی دهد
این زندگی
جز غصه نانم نمی دهد

با عزیزان خدا حافظی کرده بودم. ولی مگر می توان مطلب خورشید خواهر لِدو را منتشر نکرد.* خواهر گرامی، باز از این کار ها بکنید تا خفتگان بیگاه با آوای نی هفت بند سخن شما بر خیزند و بدانند چه کرده اند. تا تالش زمین بداند که خورشید زنده است. این وبلاگ بی سامان از آنِ شماست.

هر وقت خواستورونه بینیویسه و تالشی غریبَه شاعیری ببرماونَه. ام وبلاگ شمَه شنَه.

چو دو سد سوار مایی
چو گل و هَزار مایی
به زمستان زمانه
تو مگر بهار مایی!؟