وَشتَنِ واژه ها

این کامنتِ من در بابِ وضعیت غم انگیز مردم بسیار مظلومِ «بحرین» در خارج از میهن منتشر شده، و از آنجایی که موضوعی پُر اهمیت است، برایش پستی اختصاص می دهم.

«سلام دوستان
آنچه این زیر می نویسم یک موضوع حقوقی و انساندوستانه است ... کشور بحرین با در گیری و یا با دخالت سازمان ملل تشکیل نشده؛ بلکه استقلال آن را پارلمان ایران در تهران(مجلس شورای ملی) تصویب نمود. در حال حاضر بعضی سازمان های حقوق بشری نیز به حکومت بحرین به شدت اعتراض دارند که: «مردم آن کشور دارای حقوق برابر نیستند.» یعنی سلطان و چند ده هزار نفر روبروی اکثریت یعنی سد ها هزار، ایستاده اند و حقوق شان را به شدت زیر پا می گذارند. اگر با دخالت سازمان های جهانی انساندوست و بی طرف، این موضوع به اثبات برسد، آن وقت مردم بحرین حق انتخاب دارند. یعنی باید در یک رای گیری با نظارت سازمان های بین المللی بی طرف، تصمیم بگیرند که به چه حکومتی باید تن در دهند. در ضمن همزمان حق دارند تصمیم بگیرند که همچنان دارای کشوری مستقل باشند، و یا دوباره به ایران بپیوندند. برای اجرای چنان انتخاباتی، مجلس فعلی ایران باید تصمیم مجلس قبلی را لغو نماید تا مانعی قانونی و حقوقی برای پیوستن دوباره و داوطلبانه ی بحرین به میهن وجود نداشته باشد.
 پیشنهاد چنان انتخاباتی می تواند از سوی مجلس فعلی ایران ارائه شود. اگر بحرین با دخالت سازمان ملل و یا انتخاباتِ درونی و ... استقلال یافته بود، حالا ایرانیان براحتی امکان دادن چنان پیشنهادی را نداشتند؛ ولی از آنجایی که خودِ کشور ایران بعد از رای گیری در پارلمان خود به آن سرزمین استقلال داده، حال می تواند تصمیم قبلی خود را به همان شیوه ی دمکراتیک(پارلمانی) در شرایطی بحرانی و به شدت نگران کننده، پس بگیرد - این حق ایران است.
باری، در این پیچِ خطیر تاریخی، ارائه ی آن پیشنهاد حق ایران است و از نظر حقوقی نیز اِشکالی در آن نیست؛ زیرا مردم بحرین، سازمان ملل و ... به شیوه ای دمکراتیک برای حل مشکل آن سر زمین  فرا خوانده شده اند. از آنجایی که ایران به بحرین استقلال بخشیده، اینک این حرکت ایران یک وظیفه ی تاریخی نیز هست. وظیفه است زیرا ایرانیان حق ندارند در بابِ سرزمینی که به آن استقلال داده اند و حالا مردم آن زیر چکمه ی سلطانکی حقیر خونین و مالین اند، سکوت کنند.  
بعد از لغو تصمیمِ مجلس قبلی به وسیله ی مجلس فعلی ایران، حتی اگر هیچ پیشروی در اجرای تقاضای ایرانیان صورت نپذیرد، اِشکال چندانی ندارد؛ زیرا ایران این حقِ قانونی شده را برای خود محفوظ داشته و در آینده در اولین فرصتِ مناسب به آن بر می گردد، تا این مروارید استان ایرانی را به میهن بر گردانَد. این وظیفه ی مهم و تاریخی را باید جدی گرفت تا آیندگان ما را به غفلت، بی فراستی و خیانت محکوم نکنند.»
«نوشته شده در تاريخ دهم مهر ۱۳۹۴ برابر با دوم اکتبر ۲۰۱۵ ، 15:02:26 توسط لیثی حبیبی - م. تلنگر»